سرنوشت ما تکرار گذشته است .                                                                      

گذشته ای از نسل دور.                                                                      

 بی شک دخترکی همسان من همچون سرنوشتی را در  گذشته ای دور از سر گذرانده .

هم اکنون روحش در کدام عالم سیر میکند ، نمیدانم.

شا ید او که گاهی از درونم فریاد سر میدهد ،هم او باشد که بغض اعصار در گلویش خانه

کرده است.                                                                                        

شب از راه رسید و من به تکرار همیشه

به دنبال سایه ام پرسه خواهم زد

پرسه ای بی پایان.

در عنفوان شک

سادگی سکوت رنگ باخت.

سایه ام فریاد زد : شمعی بیفروز ، که من اینجایم.

دستانم را گشودم و نا امیدانه به خالی آن اندیشیدم.

افسوس ،

تمام شمعهایم  در سقاخانه

از برای یافتن سایه ام بر باد رفته بود

و اینچنین ایمانم نیز.

جمعه میرسد از راه...............

دارم وارد یه دنیای متفاوت میشم.......یه دنیای جدید............

خدا همراه من است.........

میخواستم گله کنم ، از آدمایی که  علاوه بر اینکه

پاشون رو زمینه،دلشون هم.........

ولی یه موزیک قشنگ و خاص از طرف محمد حسین

حالم رو بهتر کرد.

مرسی محمد جان.

این چند خط رو مهر پارسال برای صریر نوشته بودم که نشد بهش بدم.

خیلی وقته ازش دورم با اینکه فاصلمون به اندازه ٢ تا خیابونه.

نمیدانم چگونه توضیح دهم که چگونه از شرابی که نخورده ام

                                                                     مستم.

نمیدانم چگونه توضبح دهم آمدنم را؟

                            "پیکری بر پیکری پیچید و من زاده شدم"

نمیدانم چگونه توضیح دهم عاشق شدنم را؟

                              عشق آمد و مرا با خود برد.به کجا؟...

                                                            بازهم نمیدانم.

نمیدانم روزی چگونه توضیح خواهم داد رفتنم را؟

شاید بروم تا توضیح دهم آمدنم را........عاشق شدنم را.

نمیدانم که چگونه توضیح دهم توضیح ندادنم را.......

        به صلیب صدا مصلوبم ای دوست.

امسال هم تولد گرفتم و دوستام رو تو شادیهای کاذبم شریک کردم.

شادی رقص پایکوبی..............هیچ کدوم ارضام نمیکنه.

آخرش هم نفهمیدم که چی میخوام.

خانه سیاه است.

دلم گرفته.

دلم در دالانهای تنگ بیکسی اسیر است.

                                          خسته است.

به شب مینگرد.جز سیاهی چیزی نمی بیند.

جز پرواز چیزی نمیخواهد.

روزمره گی،زنده مانی........

خسته شدم از  این زندگانی..........

دیگر چیزی نمیخواهم........هیچ....

شاید بالاخره به هیچ رسیدم.

ولی نه با روحی فراخ ،با قلبی شکسته از ناملایمات.

خانه سیاه است.

از کودکی ام چنین بوده.

خانه سیاه بوده.

خانه را دوست ندارم

از آن فرار خواهم کرد.

خانه ،خانه نیست.

برای من خوابگاه است.

همیشه چنین بوده.

خانه ،خانه نیست.

خانه یک کارتن است

و من عضوی از خانواده نیستم

یک کارتن خواب هستم.

خانه را دوست ندارم

چون آرامش ندارم

چون انگیزه ندارم

چون علاقه ندارم

به خانه میروم و میخوابم

تا فرار کند لااقل روحم از خانه

جسمم که نمیتواند.

میخوابم تا آن چند ساعتی را که در خانه ام

در خانه نباشم

تا دوباره صبح شود و

شادمانه از خانه فرار کنم

تا شب دوباره.......................

                                                همین.

دیر زمانی است که کنار جاده نشسته ام.

به افق مینگرم.راه درازی را طی کرده ام.تنها ،بیکس،بی همره ،با همره

با همرهان..........شاد........غمگین........بی تفارت....و هزارویک ماجرا.

خسته شدم،از تکرار ،از خالی بودن،پر نشدن.

هیچ کس اونی که باید باشه نبود.هیچکس پرم نکرد.روح خسته مو

درمون نکرد،ارضا نکرد.لذتها......خوشیها.......لحظه ای بود..ظاهری بود.

یه چیزی که نمیدونم چی بود اذیتم میکرد.

.........

حالا مدتی که کنار جاده نشستم و به آدمایی که رد میشن نگاه هم

نمیکنم،چه برسه که بخوام باهاشون همسفر بشم.

خسته شدم .به آخر جاده هم نمیخوام برسم.میخوام فعلا همین جا

بمونم.این کنار.......معلق،میخوام تو سر در گمی هام گم شم.حالا حالا

هم پیدا نشم........

............

شاید تو همونی باشی که قراره منو پیدا کنی......دستمو بگیری،

گردو غبار جاده رو از رو شونه هام بتکونی و منو با خودت ببری تا آخر

جاده.اون دوردورا.....

نمیدونم کی هستی؟ولی امیدوارم رهگذر این جاده نباشی که خیلی

راحت از کنارم عبور کنی،

رفیق نیمه راه هم نباشی که خیلی زود باز کنار جاده بشینم و به

افقهای دور نگاه کنم.

بهت نیاز دارم.

با من بمون......لطفا.

                                                                      همین.

جشنواره عشق بر پا شد..........

                 هیچ عاشقی سیمرغ نبرد.

بدنهای خاکیمان دور از هم.........

روحهایمان کجا پرسه میزند ؟نمیدانم.

ما را همین بس که با خاطره عزیزانمان گذر کنیم از این شب شیشه ای.

شب غریبی است،به ماه مینگرم،

                                                 به تو می اندیشم.

ماه من غصه نخور..........زندگی جزرومد داره.

من و تو می دویدیم،

با سرعت...........به کجا نمی دانم؟

همین پیدا بود که با هر گام از هم دور می شدیم،

دورتر ودورتر...........

و من چه ابلهانه به خط پایان مینگریستم.

تو دستانت را میبخشیدی٬
                                و لبانت را و چشمانت را.

تو مهربانی ات را می بخشیدی٬

                                و زندگانی ات را و بودنت را.

و من چه آرام در آغوش تو خفته بودم.

همه ی آن چیزهاکه مارا به هم نزدیک می ساخت
امروز دورمان میکند از هم.
کدام یک باختیم این بازی دوستانه را؟!

 

در این دوران که مجنون وعدهء دیداربا شیرین و شیرین های دیگر در خفا دارد،

ولیلی نیز با بیژن، سر و سرّی دگر دارد

هوای عشق پنهانی به سر دارد،

برادر تیشهء فرهاد سیری چند؟

منیژه عشوه می آید که شاید ثروت شهزادهء خود را به چنگ آرد،

سال نو به مهر.

بایزید بسطام گفت:

                       سی سال خدای را می طلبیدم٬  چون نگه کردم

                                                                                       او طالب بود و من مطلوب. 

باید که جمله جان شوی ........  تا لایق جانان شوی.

مهربانم......... انتخاب خدا انتخاب شایسته ای بود.

آری . یار پسندید تو را.

...

تنها یک بار از سخن باز ماندم.

وقتی شخصی از من پرسید؛

                                               شما کیستید؟